Waarom teamleden het lastig vinden als anderen een project trekken

Na afloop van het overleg stond ik bij de koffieautomaat toen een van de teamleden naast me kwam staan. Mooi hoor, dat verbeterproject, zei hij. Maar waarom Sanne? Die werkt hier net twee jaar.

Een kwartier eerder had de manager verteld dat Sanne het nieuwe project ging trekken. In de vergadering had niemand iets gezegd. Er was geknikt, iemand had haar succes gewenst, en het overleg was doorgegaan naar het volgende punt.

En nu, bij de koffieautomaat, begon blijkbaar het echte gesprek.

Wat me bezighield op de terugweg: een week eerder had ditzelfde teamlid nog gezegd dat er eindelijk iets aan dit onderwerp moest gebeuren. Hij was voor het project. Hij vond het belangrijk. Er was in dat kwartier iets anders geraakt.

Wat er onder de opmerking zat

Ik heb hem later gevraagd wat hem dwarszat. Het duurde even. Eerst ging het nog over de aanpak, over of dit wel het goede moment was. Toen zei hij: ik loop al twee jaar met ideeën over dit onderwerp rond. Niemand heeft mij iets gevraagd.

Daar was het.

Geen kritiek op Sanne. Geen bezwaar tegen het project. Het gevoel niet gezien te zijn.

Ik denk dat dit vaker speelt dan managers doorhebben. Een project lijkt op papier een neutrale klus: een doel, een planning, iemand die het voortouw neemt. Maar wie een project krijgt, krijgt ook iets anders. Zichtbaarheid. Vertrouwen. Gesprekken met de manager. De kans om te laten zien wat ze kan.

Dus als een collega die rol krijgt, is dat voor de anderen ook informatie. Zo werd er dus over mij gedacht.

Turven

Mensen in teams houden bij wie wat krijgt. Niet met een lijstje, maar het gebeurt. Wie wordt gevraagd voor de leuke klussen. Wie mag mee naar dat ene gesprek. Wiens naam valt als er iets belangrijks te verdelen is.

Zolang dat verdelen eerlijk voelt, hoor je er niemand over. Het wordt pas voelbaar op momenten zoals dat overleg. Dan blijkt in één zin hoe de verhoudingen liggen. Of hoe iemand denkt dat ze liggen.

Wat ik daarbij lastig vind: degene die zich gepasseerd voelt, zegt dat vrijwel nooit hardop. Wat je wel hoort, klinkt anders. Dit is niet handig belegd. Zij is daar toch helemaal niet de aangewezen persoon voor. Ik wacht wel af wat eruit komt.

En dan gaat het gesprek in het team over de aanpak, terwijl het ergens anders over gaat.

De kant van de kijker

Er is nog iets, en dat ligt gevoeliger. Als iemand een project pakt en in beweging komt, wordt daarmee zichtbaar dat de anderen dat niet deden. Dat wachten ook een keuze was.

Ik herken dat bij mezelf. Als een collega iets oppakt waar ik zelf al langer over liep te denken, is mijn eerste reactie zelden alleen maar blijdschap. Er zit iets bij van: dat had ik kunnen zijn. Waarom heb ik het niet gedaan?

Kritiek op de projecttrekker is dan soms een manier om die vraag niet te hoeven stellen.

Wat helpt

Ik weet niet of hier een oplossing voor bestaat. Wel heb ik gezien wat verschil maakt.

Managers die bij de start uitspreken waarom iemand een project krijgt, halen veel ruis weg. Sanne pakt dit op, en dit is waarom. En dit is waar de rest van jullie nodig is. Als dat onuitgesproken blijft, vullen mensen het zelf in. Teams zijn daar erg goed in.

Van projecttrekkers vraagt het om collega's vroeg te betrekken. Wie een project trekt dat aan het werk van anderen raakt, en pas aan het eind komt vertellen wat er gaat veranderen, organiseert zijn eigen weerstand.

En voor de teamleden zelf is er ook een vraag. Die is ongemakkelijker. Als het schuurt dat een ander iets krijgt: bij wie leg je dat neer? Bij de koffieautomaat, of bij degene die erover gaat?

Wat blijft hangen

Ik vroeg hem aan het eind van ons gesprek of hij dit ook tegen zijn manager had gezegd. Dat hij al twee jaar met ideeën rondliep.

Hij lachte. Nee, natuurlijk niet.

Daar denk ik nog regelmatig aan.

• - -

Herken je dit in jouw team? Mijn Teamkompas helpt teams om dit soort gesprekken boven tafel te krijgen, precies daar waar de boven- en onderstroom elkaar raken. Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek of start met een teamscan.